EXPO: HET BEESTJE HEEFT EEN NAAM / PLAATS DELICT: MIJN BLOEDEIGEN BED

22- 24 MEI 2026

Opening 23 mei 17:00u

Essay presentatie en expositie door Mathilde Bindervoet

Twee jaar op gebroed, in een dag geschreven en om er niet alleen een hoognodige schreeuw maar ook een

goed lezende tekst van te maken nog een jaar aan geschaafd: Mathilde Bindervoet presenteert haar essay Het

Beestje Heeft Een Naam en het daarbij behorende fotografie project Plaats Delict: mijn Bloedeigen Bed. Waar

het essay ingaat op het woord ‘slachtoffer’ en hoe we daar als maatschappij mee omgaan, laat de fotografie de

rituele schildering en vrachtwagen performance van de verwijdering van de plaats delict, en daarmee een grote

pijn uit haar leven, zien.

Mathilde Bindervoet is illustrator en tekent doorgaans bij andermans teksten (o.a. voor Het Parool). Sinds haar

maandelijkse beeldcolumn voor Cineville heeft ze de afslag genomen naar het illustreren van haar eigen teksten.

In De Bouwput laat zij voor het eerst haar vrije werk zien, een huwelijk tussen tekst en beeld. Niet alleen het

bovengenoemde essay en fotografie project komen aan bod, maar ook het beeldende gedicht Mijn lijf, míj́n lijf en

twee vrolijke, lijvige borduurwerken krijgen het daglicht te zien.

De projecten worden 23-24 mei tentoongesteld in De Bouwput te Amsterdam. Je bent van harte welkom op de

opening zaterdag 23 mei vanaf 17:00u, maar de deuren zullen gedurende de dag al open zijn. De maker is trots

op haar harde werk en hoopt er een feestelijke aangelegenheid van te maken, maar gezien de aanleiding van

deze gevoelige projecten is een kleine trigger warning (seksueel geweld) op z’n plek.

23 Mei, officiële opening: 17:00u - 21:00u

22 t/m 24 mei: 13:00 - 19:00u

www.mathildebindervoet.nl

@bindrepied

I’ve Seen It

I’ve Seen It brings together the practices of Pearl Sijmons and Lian Neeman, artists who transform their observation into visual language. Their work begins with attention; a careful, almost quiet kind of noticing. They pay attention to small details, materials, or moments that others might overlook. Pearl Sijmons translates her connection with nature with the textiles she encounters in her surroundings.

Lian Neeman approaches her observations of the rhythms and movements of the streets through her illustrations. It’s not about just seeing, but more about feeling aligned with what’s around you. To be present to the details of everyday life, give them a place and respect them in the mess of today’s society.

Pearl Sijmons

Pearl Sijmons creates textile landscapes, using discarded garments. She calls herself a contemporary impressionist, capturing the essence of our fleeting surroundings in her own tactile world. A world shaped by a deep awareness of a landscape that is constantly shifting, her work quietly reminds us that if we care for the earth, it will care for us in return. Each discarded garment in her work is one less in the landfill, to preserve a history of wear and presence in small, ordinary moments. Together, these textiles weave into a larger whole, like pieces of a patchwork to restore their value. Her art is a loving call for attention to our mother earth. Within ‘I’ve Seen It’ , her work reflects on what we observe, overlook, and leave behind.

Lian Neeman

Lian Neeman is a multi-media artist, beginning with drawing as foundation and expanding into painting, prints, installations, textile and more. Her practice is rooted in a deep connection to her surroundings which include her community, and the quiet details of daily life, often reflecting her personal experiences and beliefs. Her works have a strong base involving found materials around her and dead stock resources, which give a unique inspiration and direction to each piece considering the used material. Lian believes that it is highly important to observe your surroundings and appreciate the everyday materials we usually ignore or dispossess. Such as fruit nets, broken lighters, flatten cans and more. Her art reflects little moments in life that she thinks can and should get more attention. With this exhibition she will share her work that reflects on her daily life, feelings and thoughts expressed through drawings.

Great is where we go from here

Installatie van Bram Faber en Annegret Suaudeau

Voor deze tentoonstelling presenteren Bram Faber en Annegret Suaudeau een installatie waarin schilderkunst en videoprojectie samenkomen binnen een ruimtelijke setting. De kijker kan zich door de opstelling heen bewegen en de installatie vanuit verschillende perspectieven beleven. Schilderijen zijn hierbij zowel dragers van beeld als ook fysieke objecten, die actief deelnemen aan de ruimtelijke ordening. Zij bewegen zich in het schemergebied tussen afbeelding en ding, tussen representatie en aanwezigheid. Tegelijkertijd verandert de videoprojectie als dynamisch medium de ruimtelijke ervaring.

De videowerken van Annegret Suaudeau zijn samengesteld uit registraties van performances. op bouwplaatsen en tussen bouwelementen. Zij onderzoekt hoe het lichaam zich beweegt in een omgeving die gekenmerkt wordt door voorlopigheid en fragmentatie : soms zwijgend,fysieke verhoudingen testend, soms pratend, waardoor zij de onaffe situatie van een imaginaire samenhang voorziet. De bouwplaats fungeert als een ruimte van mogelijkheden, waarin structuren nog niet vastliggen, waarin toe-eigening als intense, vergankelijke vorm van aanwezigheid plaats vindt.

Kenmerkend voor het werk van Bram Faber is de systematische benadering van vorm en kleur. Maar waar de systematiek zichzelf voorbij loopt, begint zijn fascinatie pas echt. Door met de rollen en regels in kunst te experimenteren, wil hij tot een speelse vorm van systeemkritiek komen. Op deze tentoonstelling presenteert hij schilderijen op houten panelen, die in de ruimte zijn geplaatst, onder meer op tafels, op de vloer en aan of tegen de wand. Deze werken kunnen worden gelezen als autonome schilderijen, maar ook als objecten, projectievlakken of onderdelen van een groter ruimtelijk systeem. De schaal en betekenis van de panelen blijven daarmee fluïde.

De installatie heeft een fragmentarische opbouw waarin beelden, objecten en projecties elkaar overlappen en doorkruisen. Verhalen verschijnen en lossen weer op, ritmes ontstaan en verdwijnen. Hierdoor worden de bezoekers uitgenodigd tot een aandachtige en lichamelijke vorm van waarnemen, waarin nabijheid en afstand, volheid en leegte, tijdelijkheid en duur elkaar afwisselen.

Wat de kunstenaars verbindt is hun interesse in het ondermijnen of om-gebruiken van vaststaande systemen. Zij verkennen de bewegingen tussen project en realisatie, wens en verandering. Met een aantal elementen - materialen, objecten, ruimtelijke verhoudingen, taal - maken zij een verschuifbaar veld, waardoor ruimte ontstaat voor interpretatie, verbeelding en voortzetting.